woensdag 2 april 2014

Torre David; een informele stad in een flatgebouw

In Caracas staat een niet afbouwde wolkenkrabber van 45 verdiepingen, genaamd Torre David. Ondanks de fysieke tekortkomingen is het kantoorgebouw omgebouwd tot een thuis voor meer dan 750 families. Urban-Think Tank, een interdisciplinaire ontwerpstudio, studeerde een jaar lang de fysieke structuur en de zelforganisatie die deze ruïne ombouwde tot een krakerspand. Dit proces, waar de geplande stad de geleefde stad ontmoet, is samengevat in een schitterend boek. 

De geplande stad

Caracas, de hoofdstad van Venezuela, is sinds de jaren zeventig flink in omvang gegroeid. In deze periode profiteerde het land van de enorme opbrengsten uit de oliewinning. De overheidsagenda werd op dat moment gedomineerd door centralisatie en nationalisatie. Het gevolg was dat Caracas zowel formeel als informeel groeide. De formele stad werd uitgebreid met de bouw van nieuwe woongebieden voor de middenklasse in het (zuid)oosten. Dit op basis van een gecentraliseerde en grootschalige blauwdrukplanning. De genoemde economische en politieke ontwikkelingen zorgde er ook voor dat de stad als een magneet werkte voor mensen van het platteland, die op zoek waren naar grotere voorspoed. Daarmee werd Caracas, met meer dan drie miljoen inwoners, een van de meest gesegregeerde steden ter wereld. Er ontstond een grote informele economie en mensen bouwden hun eigen huisjes. Ongeveer veertig procent van de inwoners van Caracas woont nu in zelfgebouwde gemeenschappen. De meeste op gevaarlijke hellingen die bij hevige regenval te maken hebben met overstromingen en aardverschuivingen.  

De Toren wordt gebouwd
Ondanks de groeiende economische problemen in de jaren tachtig (inflatie, werkloosheid) wordt een ontwikkelaar gevraagd om in het financiële centrum een kantoorgebouw te realiseren. Het complex bestaat uit vijf gebouwen. Het hoofdgebouw, als snel benoemd tot 'Torre David', zou 45 verdiepingen gaan tellen met een helikopterplatform, een hotel en 30.000 m2 aan kantoorruimten. De oplevering stond gepland voor juli 1994, maar het gebouw werd nooit afgebouwd. In 1993 overlijdt de ontwikkelaar en in januari 1994 is er een grote bankencrisis. Zonder leiderschap en financiële bronnen wordt de bouw gestopt, nadat 90% is afgerond.