zondag 24 maart 2013

Caïro: een stad in transitie


























Het is al weer meer dan twee jaar geleden dat de Arabische lente tot volle wasdom kwam in Egypte. Hoewel de gevolgen nog altijd niet helemaal te overzien zijn, maakt Caïro zich wel op voor de zoveelste wedergeboorte. Door de politieke hervormingen ontstaan er namelijk nieuwe krachtenvelden en mogelijkheden voor stedelijke ontwikkelingen. En dat is nodig, want het huidige stedelijk netwerk hangt als los (woestijn)zand aan elkaar.   

Stedelijke chaos
Wie wel eens in Caïro is geweest, zal zich vooral hebben verbaasd over het enorm drukke verkeer dat zich rijen dik langzaam maar zeker door de slecht geplaveide straten wurmt. De auto’s zouden in Nederland niet door de APK komen, maar de toeter doet het meestal nog prima. Als voetganger voel je je niet echt welkom. Oversteken is als Russische roulette.
De indruk van chaos wordt versterkt door de ordeloze bouwwijze: oud, nieuw, hoog, laag. Alles staat door elkaar in verschillende fasen van nieuwbouw of verval. Op veel huizen zijn extra etages bijgebouwd met de materialen die toevallig voorhanden waren.
Het stadsbeeld wordt daarnaast nog eens gekenmerkt door een hoge dichtheid. De sterke bevolkingsgroei, ten gevolge van zowel de trek naar de stad als een hoog geboortecijfer, heeft een grote invloed op het stadsleven. In 1940 had Caïro nog drie miljoen inwoners, in 1970 negen miljoen en nu meer dan 20 miljoen. En de verwachting is dat het naar 30 miljoen gaan in 2030. Woningen zijn dan ook in een korte tijd, zonder veel samenhang en planologisch inzicht uit de grond gestampt. Veelal door bewoners zelf. In sommige buurten wonen op één vierkante meter zo’n 150.000 mensen. Daarnaast breidt de stad zich verder uit. De randen van de woestijn (en de piramides) zijn enkele decennia geleden al bereikt.